لبهاتو رو هم نزارو قصه بخور

تو وظیفه تو انجام بده

تو بال خودتو محکم تر بزن

نوشتن ثبت لحظاتی ست برای خودم تا تغییر دهم زمان را، تا بودنم را به یادم آورد، تا دوره کنم عشق را اما هر چه هست از جنس فاصله است، که انرژی نوشتن می شود، لذت نوشتن در هجا به هجای کلمه فاصله نهفته است. مرد سنگ صبور است، بی وقفه، اما نوشتن وقفه ایست برای خودم توقف زمان است نه تغییر زمان است، نوع و جنس تغییر منه و این تفاوت انسانهاست که چگونه رقم می زنند زندگی شان را چقدر آرام و رهایم من و بی هیچ تکلفی می نویسم، شاید فقط دقت می کنم صحیح بنویسم یا صحیح هم نه صریح ، صحیح نوشتن به چه کار من می آید، حالب تر اینحاست که وقتی صریح می نویسی مگر می شود صحیح ننویسی!

انتظار نداشته باش

دوس داشته باش

و ... باش